CECILE BERGASSE: MOJA FILMOWA PRZYGODA – ZAKRĘĆ SIĘ W NAUCE! (R. SZ. 2016-2017)

img_20161031_144629

AUTORKA: Cecile Bergasse

Szkoła podstawowa z Oddziałami Integracyjnymi nr 280 im. Tytusa Chałubińskiego w Warszawie

KONTAKT: cecilelu@orange.pl

OPIS: Mój projekt zawiera dwa hasła, ponieważ w tym roku zamierzam łączyć podążanie za pomysłami dzieci z realizacją moich własnych planów. Zajęcia dotyczyć będą tematu edukacji. Zamierzam kręcić z dziećmi filmiki, które łączą się z zagadnieniem nauki, jednocześnie przedstawiając ją w atrakcyjnej formie.

Celem tego projektu jest wciągnięcie i zainteresowanie dzieci – zarówno tych, które będą ze mną pracować nad filmikami, jak i tych, które będą je później oglądać – nauką w sposób autentyczny. Jak również utrwalenie zdobytej już przez nich wiedzy poprzez przyjemną i skuteczną aktywność jaką są filmy.

POZIOM SZKOŁY: szkoła podstawowa

LICZBA OSÓB ZAANGAŻOWANYCH W PROJEKT: ok. 10 uczniów klasy 4 – integracyjnej

CZAS REALIZACJI: rok szkolny 2016-2017

………………………………………………………………………………………..

31 stycznia 2016

Naszym pierwszym tematem stał się czasownik. Jest on w programie dydaktycznym czwartej klasy, dzieci uczą się odróżniać czasowniki, przymiotniki, rzeczowniki. Zastanawiałam się, jak kręcić filmy, by poprzez zabawę pomóc dzieciom lepiej zrozumieć różnicę między poszczególnymi częściami mowy.

Pierwsza lekcja: Zapoznajemy się z czasownikami

Powoli wchodzimy w świat czasowników. Pierwsza lekcja polegała na tym, by dzieci spróbowały zilustrować różne czasowniki – każdy wybierał swój ulubiony. Wszystkie „ilustracje” połączyliśmy ze sobą w filmową formę.

Druga lekcja: Pierwsze kroki filmowe z czasownikami (scenariusze)

Podczas drugiej lekcji poszukiwaliśmy tytułu do filmu o czasownikach, który zamierzamy wspólnie nakręcić. Padło na „Jakie szkolne czasowniki występują w klasie 4C?”. Dzieci miały wymyślić krótką historię, której akcja toczy się w szkole, używając wyłącznie czasowników. Miały się też zastanowić nad krótkim scenariuszem.

Trzecia lekcja: Pierwsze scenki filmowane

Filmy, które nakręcili uczniowie były chaotyczne, a fabuła która powstawała spontanicznie – nierzadko bardzo skomplikowana. Niektóre „akcje” były tak szybkie, że „biedny” operator nie mógł nadążyć za aktorkami z wielkim zapałem odgrywającymi swoje role.

Czwarta i piątka lekcja: Przykładowe metody pracy w jednej grupie; porównywanie metod; kręcenie jednym ciągiem lub różnymi ujęciami

Postanowiłam, że podczas tej lekcji zmienię metodę pracy. Mimo, że z tą grupą pracowałam już w zeszłym roku, musiałam wrócić do pewnych zasad filmowania, które już wcześniej omówiliśmy. Dlatego poświęciłam całą lekcję na pracę z wyłącznie jedną grupą. Dzięki temu udało mi się pokazać różne sposoby filmowania, bardziej zapanować nad powstaniem filmu i pokazać jak powinna być zorganizowana praca na planie.

Dzięki temu mieliśmy czas, by zastanowić się nad historią stworzoną przez uczniów. Najpierw nakręciliśmy ją przy użyciu jednego, ciągłego ujęcia. Na następnej lekcji tę samą historię postanowiliśmy nakręcić za pomocą kilku różnych ujęć.

Operator stał się trochę organizatorem filmu. Zapowiadał kolejne etapy pracy, przypominał co zaraz będzie grane, jaki jest numer ujęcia nad którym w danej chwili pracowaliśmy, prosił o ciszę.

Dzieci z pozostałych grup miały w tym czasie za zadanie zagrać uczniów w klasie, ale mogły także zaproponować swoje własne pomysły na role. Jeden z uczniów zaproponował, że będzie zasypiał nad biurkiem, drugi że będzie przeszkadzał. Choć wspólna praca nad jedną scenką się opłacała, to trzeba było zmierzyć się z frustracją niektórych dzieci, które od razu chciały pracować nad własnymi scenkami, a nie czekać na swoją kolej podczas następnych lekcji.

Szósta lekcja: Lekcje na zamówienie szkoły

Dwie lekcje poświęciliśmy na realizację etiudy pokazującej szkołę na prośbę jej dyrekcji. W tej pracy dzieci były aktorami, proponowały także własne rozwiązania w poszczególnych scenkach.

Uczniowie, którzy na wcześniejszych zajęciach zrealizowali scenkę, zajęli się pracą nad niedokończonymi w ubiegłym roku szkolnym etiudami pt. Przygody reportera. Wyniki pracy okazały się jednak nie takie, na jakie liczyliśmy, w związku z tym będziemy musieli wrócić do tego tematu w przyszłości.

Ósma lekcja: Czasowniki witają śnieg!

W tym dniu było tak dużo śniegu, że zdecydowaliśmy się pobiegać na zewnątrz. Mieliśmy okazję dokręcić scenki z „ośnieżonymi” czasownikami.

Dziewiąta lekcja: Oglądanie naszych scenek i podsumowanie

Oglądaliśmy scenki już po moim ich montażu. Zastanawialiśmy się, co można było lepiej zrobić, docenialiśmy pomysły, które ciekawie wypadły i analizowaliśmy interesujące rozwiązania, które w nich zastosowaliśmy, próbowaliśmy także zrozumieć, dlaczego inne nie wyszły dobrze.

Udało nam się także nakręcić na szybko kilka kolejnych scenek – tym razem na temat przymiotników. Jak się bowiem okazało, tematowi czasowników poświęciliśmy z różnych powodów zbyt dużo czasu… Niektóre dzieci zaczynały się nim już nudzić, sama byłam także rozczarowana tym, że praca nie była wystarczająco efektywna i dzieci bardzo często trzeba było ciągle „skupiać” na zadaniu. Zastanawiałam się też nad tym, w jaki sposób powinnam prowadzić zajęcia, by były bardziej atrakcyjne i angażujące uczniów. Idealnym rozwiązaniem byłoby prowadzenie kilku równoległych grup, wtedy z jedną mogłabym skupić się na temacie czasowników, z inną nad przymiotnikami i tak dalej…

Jako że temat ten realizowaliśmy po raz pierwszy, skuteczność scenariuszy konkretnych lekcji była sprawdzana „na żywo” podczas zajęć. Następnym razem będę miała lepsze rozeznanie,  a nowym uczniom na samym początku będę mogła pokazać filmy mojej pierwszej grupy. I to jest bardzo cenne, ponieważ przystępując do tego zadania, sama nie wiedziałam, jak to wszystko wyjdzie w praktyce.

Chciałam także porozmawiać z nauczycielką języka polskiego z naszej szkoły, zapewne mogłaby mi dać ciekawe wskazówki, a jednocześnie ja, swoimi zajęciami, mogłabym wspierać jej pracę z dziećmi. To jeszcze jest przede mną.

Dziesiąta lekcja: Odkrywamy Akrostych

Na samym początku zajęć dzieci próbowały odgadnąć co oznacza to ciekawie brzmiące słowo. W ramach podpowiedzi rozdałam dzieciom przykłady kilku akrostychów, co miało im pomóc w rozwiązaniu zagadki. Zgadywanie bardzo ożywiło dzieci.

Po tym wstępie wzięliśmy się do pracy. Uczniowie pracując w 3 różnych grupach mieli za zadanie stworzyć akrostychy na podstawie imion dzieci z poszczególnych grup.

Co nam z tego wyszło? Przeczytajcie:

Dla Igora

Introwertykiem nie jest,

Gotów do aktorstwa,

Owoce bardzo lubi,

Rowerem przemierza świat.

 

Kaj, dla Kajtka

Koleżeński jest,

Ananasa nienawidzi,

Juper, dżuper bawi się.

 

Gdy tylko grupa skończyła pracę nad swoimi wierszami, miała pomyśleć jak zilustrować je poprzez film. Niektóre dzieci zaczynały od przygotowywania rekwizytów i scenografii, inne od razu brały się do kręcenia poszczególnych wersów. Jeszcze inne postanowiły wziąć się za filmowanie dopiero w domu, na przykład Amelia chciała kręcić scenki ze swoim psem.

Oto jeden z filmów, które powstały:

W mojej grupie jest kilka dziewcząt, których wielką pasją jest rysowanie. Pomyślałam, że koniecznie muszę to wykorzystać podczas zajęć. Animacja będzie do tego dobrym sposobem. W ten sposób ich rysunki mogłyby stać się częścią wspólnego filmu.

……………………………………………………………….

10 marca 2017 r.

A oto 2 kolejne akrostychy, które stworzyli uczniowie:

……………………………………………………..

14 maja

Wróciłam do filmów, które kręciłam z dziećmi w ubiegłym roku szkolnym. Dopracowałam ich szczegóły i montaż. Oto efekty:

……………………………………………………………………………..

16 lipca 2017

Podobnie jak w ubiegłym roku szkolnym, w naszej szkole została zorganizowania akcja Jak nie czytam jak czytam. Oto filmowa relacja z tego wydarzenia:

A tutaj jeszcze nasz zwariowany program szkolnej telewizji:

 

CECILE BERGASSE: SPORT, MOJE ŹRÓDŁO WARTOŚCI! (R. SZ. 2015-2016)

AUTORKA: Cecile Bergasse

280 Szkoła im. Tytusa Chałubińskiego w Warszawie, klasa integracyjna

KONTAKT: cecilelu@orange.pl

OPIS: Celem projektu jest stworzenie etiudy filmowej, ukazującej wartości i korzyści płynące z uprawiania sportu. Uczniowie, realizując scenki ilustrujące poszczególne wartości, odkryją iż sport wykształca w człowieku kompetencje społeczne przydatne w codziennym życiu.

Jako że projekt jest duży, tym roku szkolnym skupię się na realizacji wyłącznie jego pierwszego cyklu „Trening czyni Mistrza”. Będziemy w nim pokazywać m. in. dążenie do samodoskonalenia się i osiągania założonych celów. Materiał na ten temat zostanie zmontowany we wspólny film, który zaprezentujemy całej szkole. Ponadto zaproponujemy także innym szkołom na Ochocie zorganizowanie projekcji naszego filmu. W kolejnym etapie zrealizujemy cykle dotyczące ducha fair play, zdrowego trybu życia, empatii itp.

Pierwszy cykl traktuję niejako wstępnie, podczas jego realizacji będę poruszać z uczniami zagadnienia związane z przeprowadzaniem wywiadów oraz uczyć ich tzw. żelaznych zasad dziennikarza i filmowca.

POZIOM SZKOŁY: szkoła podstawowa

LICZBA OSÓB ZAANGAŻOWANYCH W PROJEKT: od 12 do 19

CZAS REALIZACJI: od stycznia do kwietnia w roku szkolnym 2015-2016

……………………………………………………………………………………………

08 luty 2016

UCZESTNICY: Do tej pory na warsztaty zapisało się 8 osób, ale nadal czekam na kolejne zgłoszenia. Chciałabym pracować z 10 dzieci

FORMA ZAJĘĆ: Zajęcia będą odbywać się w klasie, będziemy łączyć wiedzę teoretyczną, kręcenie filmów, ćwiczenia oraz dramę. Prawdopodobnie niektóre spotkanie odbędą się także poza szkołą.

OBECNY ETAP PRACY: Zabiegałam o fundusze i szukałam odpowiedniej dla mnie formy prawnej, by móc te fundusze zebrać. Na razie nie udało mi się tego sfinalizować, a ponieważ czas mnie goni, postanowiłam prowadzić warsztaty tylko z wkładem finansowym uczestników (bez zewnętrznego finansowania, na które liczyłam). Pierwsze zajęcia planuję 19 lutego.

CO UDAŁO MI SIĘ DO TEJ PORY PRZYGOTOWAĆ? Na razie pracuję nadal nad opracowaniem scenariusza do warsztatów – mam szkic, który teraz dopracowuję.

…………………………………………………………………………….

19 lutego 2016

Nareszcie po długim okresie hibernacji projektu, podczas którego skupiałam się na pisaniu scenariuszy lekcji i poszukiwaniu środków (których zresztą dalej szukam), mój projekt ujrzał światło dzienne. W końcu, w zaprzyjaźnionej szkole, gdzie mogłam liczyć na wsparcie tylu ludzi dobrej woli (dziękuję Pani Dyrektor, Pani Irminie, Pani Anecie i Pani Karolinie!) spotkałam się z dziećmi z trzeciej klasy. Nie mogę tutaj nie wspomnieć o Paulinie Haratyk – koordynatorce Akademii Nowe Horyzonty, która jest prawdziwą dobrą duszą i zawsze mnie wspiera: pozytywnie i bardzo konkretnie!

Utworzyły się 2 grupy, więc pracuję z nimi trochę inaczej niż zaplanowałam w moich długo pisanych scenariuszach. Czuję, że każda grupa ma trochę inną energię. W pierwszej nie miałam wątpliwości, że przygotowane przez mnie pomoce plastyczne będą pomagały uczestnikom w wyrażeniu siebie. I rzeczywiście miło było patrzeć, jak dziewczyny oddały się rysowaniu wymyślonego przez nie kartonowego telewizora (muszę tu zaznaczyć, że uwielbiam karton jako środek wyrazu! Dzieci chętnie z nim pracują, ponieważ nie jest tak „przytłaczający” jak biała kartka, raczej zaprasza do tego, by jakoś się nim zaopiekować i coś z nim zrobić).

12

W drugiej grupie spotkałam się natomiast z mocnymi osobowościami i bardziej skupiałam na uspakajaniu atmosfery, co skutkowało m.in. tym, że z tych zajęć mam znacznie mniej zdjęć. Choć w tej grupie zrobiliśmy mniej niż w pierwszej, czuć było jej potencjał!

Nasz główny temat, czyli „Trening czyni mistrza” poruszyliśmy tylko trochę. Chciałam, by dzieci najpierw poczuły świat dziennikarski i sposób, w jaki mogą komunikować, to co chcą wyrazić. Czułam, że jest to potrzebny wstęp przed zadaniem reporterskim. W związku z tym miedzy innymi odkrywaliśmy znaczenie tajemniczo brzmiącego określenia „środki masowego przekazu”, dowiedzieliśmy się także gdzie i jak dziennikarze pracują.

Dziewczyny z pierwszej grupy „nadały” przez kartonową ramkę wiadomości dnia w wielkim skrócie, a następnie stworzyły swoją własną, prawdziwą telewizję (chociaż nietypowego kształtu), która będzie nas wspierała na następnych zajęciach.

3

Druga grupa wykonała prostą zabawę integracyjną, polegającą na przeprowadzeniu krótkich wywiadów ze sobą wzajemnie. Kartonowa kamera stała się „sztafetową pałeczką”, dzięki której przeprowadziliśmy nasze pierwsze mini-wywiady. Wszystko to było bardzo śmieszne!

44

Następnie zgłębiliśmy tajniki pracy specyficznego dziennikarza, na którym szczególnie nam zależy w projekcie, a mianowicie filmowego reportera. Na kartce, na której spisałam różne reporterskie zadania, dzieci wpisały swoje imiona. Będziemy się nią inspirować na kolejnych spotkaniach, poszukując własnych ścieżek. Rozmawialiśmy też trochę o celu naszego projektu, czyli stworzeniu filmu, dotyczącego tematu „Trening czyni mistrza”, który postaramy się przedstawić z wielu perspektyw. Chcielibyśmy, by film był zmontowany z historii, które nas poruszą, wywiadów które przeprowadzimy z naszymi bliskimi oraz z bardziej (lub mniej) znanymi osobami, filmów dokumentujących nasze postępy (wszystkich razem bądź pojedynczych osób) oraz kilku krótkich etiud fabularnych. Czyli będzie to reportaż z rożnymi niespodziankami. Jest to bardzo ambitny plan, więc mamy nadzieję, że uda nam się go zrealizować. Mam nadzieję, że będzie on dla nas inspiracją i że skłoni nas do oddawania się marzeniom, gdy będziemy kłaść się spać… Myślę że z czasem, gdy „zaprzyjaźnimy się” z projektem, będą pojawiały się konkretne pomysły na realizację filmu.

Kto by pomyślał!? Już po pierwszych zajęcia Basia wybrała pierwszego bohatera swojego reportażu – będzie nim jej ojciec. Nie dziwię się temu wyborowi, w końcu jej bohater uprawia sport z prawdziwą pasją, choć obecnie, z powodów zdrowotnych, jest zmuszony do dłuższej przerwy. Basia zdążyła już zrobić pierwszą krótką dokumentację, którą nakręciła wieczorem po warsztacie. Jestem z niej dumna! Za to Amelia z 3 klasy podjęła się dołączenia do mocnej grupy piłki ręcznej piątoklasistów! Jej postępy będzie obserwował jeden z reporterów z naszej grupy. Zespół piłki ręcznej jest prowadzony przez naszą w-fistkę panią Alicję, która zaproponowała nam pomoc w projekcie. Dzięki temu nasi uczestnicy będą nie tylko rozmawiać z różnymi osobami na temat naszego filmu, ale także sprawdzą na własnej skórze, czy dzięki treningowi można stać się mistrzem.

Oprócz Basi i Amelii myślę również intensywnie o innych dzieciach biorących udział w projekcie: o tych śmiałych i nieśmiałych, o spokojnych i ciągle rozmawiających (nawet gdy 10 razy pod rząd padały słowa „cisza!”, „akcja”), o tych którzy dużo zrobili, którzy byli skupieni i o tych, którzy nie mogli ustać w miejscu i którzy byli głodni wiedzy… W każdym z nich tkwi potencjał, każde ma własny styl. Ta różnorodność mnie intryguje i bardzo cieszy.

Oto filmowe podsumowanie naszych 1szych warsztatów:

 

Dzięki tym pierwszym zajęciom odkryłam, że tworzenie filmów uczy dyscypliny – tego że po haśle „akcja” na planie powinno się słyszeć już tylko aktora lub aktorów. Z drugiej strony, czy tak żywiołowe i kreatywne dzieci mogą się całe zamienić w słuch? Oto niespodziewane wyzwanie prawdziwego filmowca!

Co nas czeka na następnych zajęciach? Na pewno dużo kreatywności… i mam nadzieję, że też radości. No i intensywna praca nad skupieniem, gdy kolejny raz padnie słowo „akcja!”. Będziemy poznawać podstawowe zasady, którymi powinien kierować się dobry reporter, takie jak szacunek, otwartość, życzliwość wobec swojego bohatera i tematu.

5

…………………………………………………………………………….

24 lutego 2016

sytuacja ewoluuje:

UCZESTNICY: Mam obecnie 2 grupy z trzeciej klasy. Pierwsza grupa to około 6 osób a druga grupa około 10.

OBECNY ETAP PRACY: Pierwsze zajęcia ruszyły 19 lutego.

CO UDAŁO MI SIĘ DO TEJ PORY PRZYGOTOWAĆ? Mam szkice scenariuszy lekcji, natomiast dopasowuję się do grupy i do sytuacji po każdym warsztacie. Wymaga to o wiele więcej pracy, ale za to czuję się w zgodzie z rytmem grupy i ich osobowością. Te scenariusze są wiec bardzo „ruchome”.

……………………………………………………………………………………

26 lutego 2016

DRUGI WARSZTAT. Na początek muszę wam opowiedzieć jak czasem błąd może się okazać niesamowitym błogosławieństwem. Kiedy szłam do szkoły, by poprowadzić moje pierwsze warsztaty, pomyliłam sale. Zamiast do sali zabaw, weszłam do sali gier. Klucz w prawdzie w ogóle nie pasował do zamka, a 30 min przed końcem zajęć przyszli do mnie inni uczniowie mówiąc że oni mają mieć teraz zajęcia w tej sali. Gdy pani kierownik poinformowała mnie, że byłyśmy umówione na zajęcia w innej sali, przenieśliśmy się do sali zabaw. Jednak była ona o wiele gorsza w kontekście naszych zajęć: chociaż przytulna, była dosyć mała  i nie dało się w niej pracować z kamerami w grupach, a na to właśnie bardzo się nastawiałam. Po zajęciach pobiegłam więc do pani kierownik z świetlicy i zapytałam, czy byłaby taka możliwość bym miała zajęcia w sali gier i na szczęście się na to zgodziła.

Gdyby nie moja pomyłka, nie znalazłabym swojej wymarzonej sali za zajęcia. Sala gier składa się z 3, połączonych ze sobą, pomieszczeń, w tym 1, który jest zupełnie czarny: nie ma okien, ale za to ma kurtyny. Jest więc idealna do projekcji filmów! Dzięki życzliwość pani kierownik i pani Ani dostaliśmy projektor i ekran, które będę mogła tam instalować na czas warsztatów. Wiec nie wahajcie się błądzić czasami…

6

PRZED WARSZTATEM: Myślałam, że będę bardziej spokojna przed drugim warsztatem i że trema będzie już mniejsza. Okazało się, że im bliżej terminu zajęć, tym bardziej wracały do mnie niepokoje. Jak skonstruować scenariusz zajęć, by zainteresować bardzo aktywną grupę i utrzymać dobre tempo „różnorodności”? Jak realizować zadania warsztatowe i jednocześnie przekazywać wiedzę potrzebną młodym filmowcom na temat projektu? Jakie ćwiczenia zaproponować, by sprzyjały one natchnieniu i pobudzały do myślenia?

ZMIANY W GRUPIE: Tym razem zaproponowałam dodatkowe zadanie integracyjne. Do pierwszej grupy doszły 4 nowe dziewczyny z równoległej klasy trzeci i 2 dziewczyny z drugiej grupy. Druga grupa na 1 spotkaniu była za bardzo „rozbrykana”. Zrezygnowało z niej też 2 chłopców. Byli niezadowoleni, że wyciągnęłam ich z hali sportowej, gdzie zaczynali akurat zajęcia z piłką nożną. Jak mogłam tego nie rozumieć skoro prowadzę warsztat „trening czyni mistrza”? Zostanie mi po nich wspomnienie i inspiracja z ich mini-wywiadów z 1 zajęć.

Mam nietypową sytuację: cała 1. grupa to wyłącznie dziewczynki! Z jednej strony żałuję, że nie będzie interakcji miedzy nimi a chłopcami, szczególnie w scenkach dramowych, ale z drugiej strony, dzięki temu będziemy mogli położyć większy nacisk na plastyczną stronę warsztatów. Na początku chciałam na siłę mieszać grupę, ale z powodów organizacyjnych to się nie udało. Postanowiłam więc otworzyć się na ten nowy układ w grupie. W 2. grupie przekonałam jedyną dziewczynę, by nie przenosiła się. Udało nam się też wykorzystać rozśmieszany potencjał uczestników. Kolejne wyzwanie stojące przede mną: stworzyć dla niej przyjazną atmosferę.

GRUPA 1.: ZABAWA INTEGRACYJNA: Z 1 grupą przeprowadziliśmy zabawę polegającą na tym, że w różny sposób (śpiewając, szeptając …) pytaliśmy osoby obok nas o ich imiona, a następnie wspólnie je wyśpiewywaliśmy akompaniując sobie na drobnych instrumentach muzycznych i witając serdecznie poszczególne osoby. Pomyślałam, że to pomoże zapamiętać imiona nowych dziewczynek oraz rozluźnić atmosferę miedzy dziećmi z różnych klas. Często dzieci z jednej klasy są ze sobą mocno zintegrowane i niechętnie mieszają się z innymi. Plusem z zabawy było obserwowanie ze wzruszeniem jak dzieci, które normalnie są mniej zauważalne w grupie, cieszą się, gdy cała grupa skanduje ich imię z ogromną siłą! Poczułam ogromną satysfakcję z tego, że w ten sposób każdy w grupie miał swoją minutę uwagi.

GRUPA 1. – NASZE TELEWIZORY: Następnie wróciliśmy do naszych „telewizorów”. Nowe dziewczynki inspirowały resztę grupy swoimi pomysłami. Podobała mi się ta różnorodność pomysłów, chociaż trzeba – może szczególnie w tym wieku? – wracać uwagę, na to, by dzieci za bardzo po sobie nie powtarzały, co może prowadzić do blokady i lekceważenia swoich pierwotnych inspiracji. Najlepiej więc rozmieścić całą grupę, tak by poszczególne osoby nie mogły zaglądać do siebie nawzajem. Jedna grupa bardzo się wahała i wręcz nie mogła zacząć pracy, póki im nie powiedziałam jak bardzo mi zależy na tym, by poznać ich pomysły. Dopiero wtedy nabrały pewności siebie i zaczęły zgłębiać temat flag, które im się kojarzyły z „Trening czyni Mistrza”. Niestety nie zdążyliśmy na zajęciach skorzystać ze zrobionych przez nie telewizorów. Może byłoby lepiej od razu kręcić w ramkach, które ja bym im wcześniej przygotowała, skoro jesteśmy na kółku reportera filmowego? Ale z drugiej strony, dzięki studiom z arteterapii na APS zdaję sobie sprawę z tego, że takie przygotowanie do zadań może wpłynąć na uczestników głębiej i pozwolić na większą innowacyjność. Warto czasem zwolnić tempo, nie zawsze pogoń za wypełnieniem planu warsztatów skutkuje najlepszymi rezultatami.

Mimo, że nie przewidziałam, iż na koniec zajęć dzieci będą wchodzić do kartonów-telewizorów, które przygotowały, okazało się że mają na to wielką ochotę. Stworzyły świetną atmosferę wokół tych pudeł, która będzie sprzyjała wyrażaniu siebie.

789

GRUPA 1. – CZARNA SALA I MAGICZNA PROJEKCJA: Na koniec poszliśmy do magicznej czarnej sali i oglądaliśmy dokumentację Basi o swoim ojcu. Analizowaliśmy pracę operatorską w tym materiale: szukanie ujęć, planów, szczegółów… Mówiliśmy, że trzeba starać się stabilnie trzymać kamerę, by obraz za bardzo nie ruszał się na ekranie oraz także by zwracać uwagę na tło za bohaterem. Jak otaczające bohatera wspierają to, co mówi, a jak mogą rozpraszać uwagę widzów. Że czasami musimy poprosić bohatera o zmianę miejsca, dodać coś w tle lub uporządkować przestrzeń wokół niego. Może to oczywiste spostrzeżenia dla wielu dorosłych, ale na naszym kółku bardzo ważne. Starałam się obudzić u dzieci spojrzenie operatora, nauczyć ich dbania o estetykę obrazów.

Czując ewidentnie „magiczność” naszej improwizowanej sali kinowej, która mnie samą urzekła, wpadłam na pewien pomysł. Obserwowałam zaczarowanie dziewczyn spowodowane światłem i cieniami rzucanymi przez projektor. Zachęciłam więc dziewczyny, by bawiły się na tle rzucanym przez projektor. Może to znowu pomysł z moich arterapeutycznych zajęć? W każdym razie myślę, że w taki sposób będę z nimi pracowała. Chciałabym, by dzieci nie tylko nauczyły się teorii i praktyki filmowania, ale poczuły, jak to co robią na zajęciach porusza ich wnętrze. Tak jak to światło projektora, bądź wyśpiewywanie imion na początku zajęć.

10

Kapitalne są te momenty, gdy dostajemy od dzieci pierwsze nagrania i je wspólnie oglądamy. Z kilku powodów:

  • Cel zajęć staje się bardziej namacalny dla wszystkich, w końcu dziecku w tym wieku może być trudno wyobrazić sobie, czego od niego oczekują takie zajęcia.
  • Może wspólnie zastanawiać się jak filmować, by unikać błędów oraz inspirować się tym, co nakręca inni.
  • Dzieci, które jeszcze nic nie nakręciły są zmobilizowane do działania. Trzeba jednak być uważnym na to, by one nie straciły pewności siebie. W takich chwilach warto powiedzieć, że pomysły same sobie wybierają do kogo przyjdą i że to wymaga czasu.
  • To jest bardzo ważny moment, gdy dziecko widzi swoją pracę na dużym ekranie, trzeba też wtedy pamiętać, by inne osoby patrzyły na ich pracę z szacunkiem.

Sama coś takiego przeżywałam rok temu, podczas zajęć Akademii. Na dokumentacjach i filmach moich koleżanek z grupy uczyłam się niepopełniania błędów i otwierałam na inne punkty widzenia. Myślę że moje koleżanki mogły się też sporo nauczyć na moich błędach (mówiąc skromnie…)

11

GRUPA 1. – REFLEKSJE NA KONIEC: Trzymam się spostrzeżenia, że warto wspierać dzieci, które są nieśmiałe i bardziej wrażliwe, choć może się zdawać że są mniej przebojowe od innych. Jednak ich spojrzenie wielokrotnie okazuje się być bardzo inspirujące dla reszty grupy i całego projektu. Na tej samej zasadzie, jeśli odpowiednio skanalizuje się potencjał tych bardziej śmiałych – a tym samym często również „rozbrykanych” dzieci, efekty pracy okazują się świetne. Obie grupy wzajemnie się uzupełniają i wzbogacają. Wyzwaniem dla prowadzącego takie zajęcia jak moje, jest uzmysłowienie dzieciom, jak dużo one wszystkie wnoszą do projektu.

GRUPA 2. – W moim poprzednim wpisie z 1. warsztatów pisałam o problemie z utrzymaniem ciszy i akcji w drugiej grupie. Przed drugimi warsztatami porozmawiałam indywidualnie z kilkoma dziećmi z tej grupy na temat założeń i celu zajęć i dało to dobry efekt. To bardzo ważne, by na początku pracy dzieci wiedziały na czym będzie ona polegać. Wytłumaczyłam, że nasze zajęcia nie polegają tylko na kręceniu materiału na kamerze – to potrafią zrobić sami. Zauważyłam też, że na dzieci, które mają mocne osobowości lepiej niż ciągłe uciszanie działa zapewnienie, że efekt ich pracy będzie znacznie ciekawszy, jeśli uda im się pracować w skupieniu. I że tego efektu nie mogę się doczekać (co jest zresztą zupełną prawdą).

GRUPA 2. – ZABAWA INTEGRACYJNA: Na początku zajęć pomyślałam sobie, że z taką energiczną grupą zdecydowanie nie powinno się zaczynać pracy od zabawy z głośnymi instrumentami muzycznymi. Niestety było już za późno – jeden z chłopców zobaczył instrumenty i jego okrzyki radości nie pozostawiły mi wyboru. Udało mi się za to stworzyć przyjazną atmosferę naszej jedynej dziewczynce. Zwróciłam na to uwagę na początku zajęć i wszyscy chłopcy grali i klaskali dla niej! Znów mogłam doświadczyć jej wielkiej radości. Któryś z chłopców zauważył że przecież ja także jestem dziewczyną, więc ona nie jest sama. Miał rację! Kolejny raz okazało się, że nie da się wszystkiego przewidzieć. Głośne instrumenty pozwoliły im się wyszumieć i wykrzyczeć, ale nie zepsuły zajęć.

1213

GRUPA 2. – ZACZAROWANA KAMERA I WYWIAD NAKRĘCONY NA 1. WARSZTACIE: Na pewno byłoby ciekawie gdybyśmy w tej grupie także wykonali telewizory i chłopcy po swojemu by je przyozdobili. Jednak bardziej chciałam kontynuować z nimi to, co zaczęliśmy (i jednocześnie jedyną rzecz, którą udało mi się wtedy z nimi doprowadzić do końca) poprzednio – ich mini wywiady. Wygłaszali wtedy świetne teksty do swoich kartonowych kamer, które teraz rozbudowałam w scenki. Mam wrażenie że kartonowe kamery pozwoliły im bardziej wczuć się w atmosferę nagrania, bez stresowania się, że to nasz pierwszy „prawdziwy” kontakt z kamerą. Był w prawdzie jeden chłopiec, który czuł się skrępowany występowaniem nawet przed kartonową kamerą, zapewniłam go więc że najpierw stanie za nią i że tak samo będzie z prawdziwą kamerą. Był też inny chłopiec, który na poprzednich zajęciach również się krępował, ale tym razem koniecznie chciał być aktorem.

GRUPA 2. – SCENKI Z WYWIADÓW: Inspiracji do rozbudowania wywiadów, które na poprzednim warsztacie przeprowadzali chłopcy, dostarczył mi mój starszy syn, który uczęszcza na zajęcia teatralne i obecnie przygotowuje scenki na podstawie „Teatrzyku Zielona Gęś” Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego. Dzięki temu poznałam te teksty i zupełnie się w nich zakochałam. I jakoś we mnie mocno tkwiły, gdy pisałam teksty na nasze warsztaty. Oto efekty:

Wywiad Adama i Kuby (na początku pierwszego filmu pada pytanie „Dlaczego nosisz okulary?”, którego niestety nie utrwaliliśmy na kamerze):

Przerobiłam na scenkę „Bo noszę”

  • Dlaczego nosisz okulary?
  • Bo noszę.
  • Dlaczego lubisz piłkę?
  • Bo lubię.
  • Dlaczego się śmiejesz?
  • Bo się śmieję.
  • Dlaczego mówisz zawsze bo?
  • Bo zawsze pytasz dlaczego. Dlaczego, dlaczego?
  • Bo, bo…

A wywiad Igorem i Kubą:

Na scenkę „Pan sam nie wie”

  • Jak Pan się nazywa?
  • Sam nie wiem.
  • Dzień dobry Panie „Sam Nie Wie”. A gdzie Pan mieszka?
  • Sam nie wiem.
  • A co Pan Sam Nie Wie wie?
  • Sam nie wiem.
  • Czy mamy się teraz pożegnać?
  • Pan sam nie wie?

Napisane przeze mnie scenki rozdałam 3 grupom dzieci, które miały za zadanie podzielić się rolami (aktorów, operatora i reżysera), nauczyć swoich kwestii, wymyślić inscenizację (sytuację, w której rozegra się scenka, jej początek, zachowanie aktorów), przygotować prostą scenografię, zaznajomić się z obsługą kamery.

14

GRUPA 2. – ROLE W GRUPIE I PROJEKCJA SCENEK: Choć widziałam, że bardzo chcą, to postanowiłam być twarda. Jeden z chłopców bardzo się buntował, ale moim zdaniem dzięki temu wszystko wyszło lepiej. Dzięki temu dzieci uczyły się koncentracji i próbowały udoskonalać nabyte umiejętności zamiast „przeskakiwać” między nimi. Bardzo zależało mi na tym, by skłonić dzieci do refleksji. Zauważyłam, że trzymając się swojej roli dzieci zyskiwały w niej wiedzę i pewność, a nawet stawały się dla innych „ekspertami”. Dodatkowo uczyły się pracy w grupie. Oczywiście zależy mi na tym, by każde z dzieci poznało wszystkie role związane z filmem i będę do tego dążyć w trakcie swoich zajęć.

BZBZBZ

Dzieci bardzo chciały od razu zobaczyć efekty swojej pracy na dużym ekranie i były rozczarowane, tym że się nie zgodziłam. Mieliśmy jednak za mało czasu, wolę też w domu, na spokojnie wyselekcjonować i zmontować materiał, niż w trakcie zajęć tracić czas na zgrywanie materiału z kamer i inne tego rodzaju techniczne sprawy. Poza tym mam wrażenie że jeśli będą musiały poczekać do następnego spotkania, to popracują nad swoją cierpliwością i także bardziej docenią pracę, którą wykonały.

Zamiast scenek pokazałam wszystkim dokumentację wykonaną przez 1. grupę. Na jej podstawie zastanawialiśmy się nad obrazami i emocjami, które budzą. Powtórzyłam także z chłopcami taniec w świetle projektora – na ten element warsztatu czekałam najbardziej.

15

PO WARSZTATACH – Po 2. spotkaniu zauważyłam że temat „Trening czyni mistrza” jest za mało obecny na zajęciach. Choć na końcu zajęć rozmawialiśmy o ich pomysłach związanych z naszym filmem, niepokoi mnie że nie mam jeszcze konkretnej wizji tego, jak pokażę w nim sport. Nie sądziłam, że już na pierwszych zajęciach będą mieli tak zabawne i kreatywne pomysły.

Po warsztacie mieliśmy nakręcić pierwszy trening piłki ręcznej Amelii. Pobiegliśmy więc w kierunku sali gimnastycznej, ale okazało się, że nie możemy nic nakręcić, ponieważ kilku rodziców dzieci uczestniczących w zajęciach nie zgodziło się na filmowanie. W związku z tym musimy zmienić naszą koncepcję. Uczę się, by nie poddawać się przeciwnościom i szukać nowych rozwiązań, gdy coś okazuje się niemożliwe. Głowa do góry i do przodu!

Muszę przyznać, że cały dzień musiałam odpoczywać po warsztatach. Ten wysiłek wynagrodziły mi jednak materiały, które na nich nagraliśmy. Nie mogę się doczekać, jak będzie on wyglądał zmontowany, muszę tylko ujarzmić nieposłuszny program do montażu…

……………………………………………………………………………………………………….

10 marca 2016

WARSZTAT 3. – 1. GRUPA: Podczas ćwiczenia integracyjnego, które rozpoczynało zajęcia, każda z uczennic miała podzielić się z resztą grupy najważniejszą informacją dnia lub tygodnia. Dałam im wolną rękę i czekałam na to, czym mnie i grupę zaskoczą. Niektóre opowiedziały o swoich fantazjach, inne podzieliły się jakąś informacją z prawdziwego świata albo czymś, co dotyczyło bezpośrednio nich samych – od tego, co zjedzą na obiad do wypadków, którym kiedyś uległy. Te dziewczynki, które nie miały ochoty mówić i nie czuły inspiracji, mogły zwyczajnie powiedzieć, że nie mają dziś nic do przekazania. Okazało się zresztą, że takie wyznania mają dużo uroku i dobrze wpasowują się w pozostałe wystąpienia.

Postaram się o tym pamiętać w sytuacjach, gdy któreś z dzieci będzie speszone zaproponowanym przeze mnie ćwiczeniem. Myślę, że możliwość powiedzenia w takich sytuacjach „nie mam ochoty” albo „nie wiem co powiedzieć” może być dla nich bardzo dobra.

Całe to ćwiczenie nagrałam. Potem żałowałam, że nie potraktowałam tej wstępnej rundy bardziej serio, np. nie zadbałam o lepszą scenografię. Wydaje mi się, że każdą próbę i każde ćwiczenie trzeba traktować poważnie – nigdy nie wiadomo, co może z niego wyniknąć.

Następnie każda grupa oddzielnie pracowała nad swoim własnym programem telewizyjnym, który miał być później prezentowany w przygotowywanych przez nie tydzień wcześniej pudełkach-telewizorach. Starałam się pomagać wszystkim w obsłudze kamery, prawidłowym ustawieniu statywu, udzielać wskazówek dotyczących przygotowania scenografii i nagrywania materiału. Dziewczynki bardzo zgodnie podzieliły się rolami. Były rozgadane i chętnie wchodziły w wyznaczone im role.

Każda grupa pracowała oddzielnie, w ten sposób, mogła skupić się lepiej, a wszystkim udało się zrobić więcej. Nie peszyły ich także inne grupy, dzięki czemu dziewczynki były bardziej śmiałe i twórcze w tym, co mówiły. Jednak, gdy już finalnie nagrywaliśmy materiał, w sali było głośno, więc na nagraniu słychać różne głosy – w tym ferworze nie udało mi się wyegzekwować ciszy. Zajęcia musiałyby potrwać znacznie dłużej, by każda z grup miała czas by w ciszy nagrać własny materiał.

Niemniej ziarno filmowej pasji zostało zasiane – pod koniec zajęć usłyszałam jak uczestniczki rozmawiały między sobą, iż chciałaby dostać kamery jako prezent z okazji Pierwszej Komunii…

 2. GRUPA: Podczas wstępnej zabawy każda z osób w grupie miała zaprezentować pozostałym jakiś gest lub układ taneczny, a potem uruchomić kolejną osobę, która zrobiłaby to samo. Cała zabawa miała odbywać się w ciszy i skupieniu, jednocześnie mogła ruszać się tylko 1 osoba. Taka zabawa bardzo się spodobała, wszyscy chcieli ją powtórzyć.

Następnie oglądaliśmy scenki, które nakręciliśmy na poprzednim warsztacie. Jeden z chłopców był tak speszony perspektywą zobaczenia siebie na ekranie, że uciekł z sali. Później powoli wracał do sali zerkając na ekran. Fascynujące są reakcje niektórych dzieci podczas tych warsztatów. Miło mi patrzeć, jak powoli oswajają się z kamerą i przełamują własny wstyd. Omówiwszy tamte nagrania, zdecydowaliśmy, że je powtórzymy. Niektóre dzieci podeszły do zadania bardzo poważnie, niestety nie wszystkie. Z tego powodu nie udało nam się dokończyć tej pracy. W gruncie rzeczy tylko jedna grupa dzielnie pracowała od początku do końca. Inna, choć przed końcem zajęć zaczęła nagrywać, tak naprawdę niczego nie nakręciła, ponieważ operator nie włączył kamery w odpowiednim momencie. Sama dobrze rozumiem ten błąd, mi też się on kiedyś przydarzył…

Po tych zajęciach znów zaczęłam się zastanawiać, jak najlepiej jest pracować w poszczególnych grupach – mam więcej nad nimi kontroli, jeśli pracują blisko siebie, ale z drugiej strony pracują wtedy wolniej i trudniej im się skupić, gdy słyszą innych za swoimi plecami. Chyba więc ważniejsza jest dla mnie intymność ich indywidualnej pracy, uważam że więcej dobrych rzeczy może z niej wykiełkować.

……………………………………………………………………………………..

11 marca 2016

GRUPA 1.: Dużą część warsztatu zajęło ćwiczenie polegające na oddawaniu różnych tematów i zagadnień za pomocą ustawień ciała. Zaczęliśmy od emocji, a skończyliśmy na frazie „trening czyni mistrza”. Wokół tej ostatniej dzieci miały zbudować całą historię, podsumowaniem której byłaby fraza. Miały na to ok. 15 minut, widać było że pomysły zaczęły do nich przychodzić od razu.

Gdy grupy obmyślały swoje historie, starałam się im pomagać i nakierowywać, zadając pytania pomocnicze. To dobrze działało – jeśli zauważyły, że historia nie odzwierciedla idei „Trening czyni mistrza”, były w stanie szybko ją skorygować. Gdy wszystkie grupy były już gotowe, każda z nich odtwarzała swoją historię przed resztą dzieci.

Na koniec szczegółowo porozmawialiśmy na temat projektu, którym mają się zająć. Pytałam ich jakie sporty uprawiają i czy znają kogoś – z treningów bądź rodziny – kto mógłby im pomóc w pracy. Poprosiłam, by zaczęli się zastanawiać, co chcą kręcić, a gdy już będą to wiedzieć, by zapytały osoby które sfilmują o zgodę. Natomiast te dziewczynki, które już 2 tygodnie temu miały pierwsze pomysły, starałam się zmotywować, by zaczęły je wcielać w życie.

Podczas zajęć zapytałam, czy któreś z dzieci nie potrafi jeździć na rolkach, zgłosiła się jedna osoba, a jednocześnie kilka innych od razu zaproponowało jej pomoc w nauce. Było to nie tylko bardzo miłe, ale także pokazało, że wartości, o których mówi projekt – między innymi solidarność – są naprawdę istotne dla dzieci.

GRUPA 2.: Tym razem zajęcia dla drugiej grupy były dokładnie takie same, jak dla pierwszej. Jedyna różnica polegała na tym, że jedna grupa wybłagała u mnie, by całą scenkę móc pokazać nie tylko za pomocą swojego ciała, ale także słów.

Grupa ta zresztą wymyśliła znacznie dłuższą historyjkę niż wstępnie zakładałam, a potem nawet mnie dopytywała, czy ich scenka była najdłuższa. Był to ewidentny sygnał tego, że dzieci bardzo potrzebują czuć się wyróżnione, dumne, docenione… w tym także w porównaniu z innymi. Jednocześnie uświadomiłam sobie, że bardzo bym nie chciała, by w moje warsztaty wkradła się konkurencja. Postaram się więc unikać takich sytuacji, np. w sytuacji analogicznej do tej wyjaśnię, że nie chodzi o to, by któraś grupa stworzyła lepszą historię od innych, ważny jest jej temat i to, czego może nas ona nauczyć na przyszłość.

Choć z drugiej strony nie ma co się oszukiwać, nawet jeśli jesteśmy na to wyczuleni, to czasem mogą się zdarzyć sytuacje, w których nauczyciel mimowolnie pokaże, że praca jednej osoby, bądź grupy podoba mu się wyjątkowo. Trzeba jednak starać się unikać takich momentów.

Inna grupa w swojej historii pokazała bohatera, któremu po wielu próbach wreszcie coś się udaje i wtedy śmieje się z innych, którym się nie powiodło. Co zrobić w takich sytuacjach, gdy sytuacja nie idzie po naszej myśli? Najpierw pomyślałam, że nie chcę pokazać czegoś takiego i zmartwiłam się, że moje ćwiczenie przybrało zupełnie inny obrót, niż zaplanowałam. Po namyśle zdecydowałam jednak, by zrobić z tego użytek. Nie zdążyliśmy pokazać tej historii całej grupie, mamy ją jednak nagraną i zamierzam zrobić to na następnych zajęciach. Za pomocą pytań i drążenia tematu postaram się nakierować ich na właściwy morał i przesłanie, które byłoby bardziej inspirujące dla innych.

Może więc dobrze, że dałam dzieciom wolną rękę? W ich głowach drzemią różne myśli, które później przekładają się na zachowania. W ten sposób mogę z nimi porozmawiać na temat wartości i cech, które powinny być atrybutem każdego sportowca, ale także filmowca. W tym wypadku pokory i poczucia odpowiedzialności za to, co się samemu sfilmuje.

Na tych zajęciach zdecydowałam się, by samemu kręcić wszystkie historie, ponieważ mieliśmy mało czasu, a dodatkowo jeszcze nie rozmawialiśmy o planach filmowych. Przedstawię je następnym razem właśnie na podstawie dzisiejszego materiału. Wtedy zajmiemy się bardziej na technice, niż tematyce. Ponieważ z każdą grupą mam tylko godzinę, choć bym chciała, to nie mogę się skupić na obu aspektach.

Muszę przyznać, że sama miałam trudność z kręceniem scenek. Dzieci grały szybko, nic nie było uzgodnione, poznawałam historie podczas filmowania – kompletny spontan:) Jestem wiec ciekawa, jak to wszystko będzie wyglądało po montażu i czy na następnych zajęciach to dzieci pokażą mi, jak mogłabym je lepiej nakręcić…

Na końcu muszę jeszcze wspomnieć o miłym incydencie – jedna z grup podziękowała reszcie za udaną współpracą, jakie to było super!

NA KONIEC KILKA UWAG OGÓLNYCH: Nadal druga grupa sprawia mi więcej kłopotu, niż pierwsza. Znacznie więcej czasu spędzam tutaj na dyscyplinowaniu uczniów, podczas gdy powinnam realizować ich ciekawe pomysły. Przypominając sobie jednak czego się bałam zanim zaczęłam pracę nad tym projektem, pamiętam że zastanawiałam się co zrobię w sytuacji, gdy dzieciom będzie brakowało pomysłów, a to, co będę im proponować, nie będzie dla nich inspirujące. Ten czarny scenariusz się jednak nie spełnił.

Teraz czeka mnie samotna praca, polegająca na przeglądaniu i montowaniu materiału. Na szczęście udało mi się bezpłatnie zdobyć program Sony Vegas. Muszę przyznać, że dzięki temu projektowi sama doszkalam się z możliwości tkwiących w montażu. Choć dużo czasu zajmuje mi szukanie informacji w internecie na temat tego, jak rozwiązać różne problemy, daje mi to też dużo satysfakcji. Oczywiście niejednokrotnie czuję się rozczarowana, np. gdy odkrywam, że kamera nie była włączona, albo nie słychać nagrania z powodu dużego hałasu. Przeżywam jednak także momenty zachwytu, gdy widzę, że dziecko dało z siebie wszystko, albo zdaję sobie sprawę z tego, że było to dla niego trudne i musiało się jakoś przełamać. Wtedy taką scenkę oglądam kilkakrotnie, nawet jeśli nie jest zbyt dobra technicznie.

…………………………………………………………………………………………………..

18 marca 2016

PROJEKCJA NASZYCH DZIEŁ

Przygotowałam dla dzieci kartki „Operator”. Od tego rozpoczęliśmy rozmowę na temat bycia operatorem – jak sami się czuli w takiej roli i na co musieli zwrócić uwagę. Na kartkach były różne podstawowe informacje dotyczące tej pracy, m.in. plany filmowe.

Zabraliśmy je ze sobą do naszej maleńkiej sali kinowej, gdy oglądaliśmy filmy uczestników z zadań „przekaż swoje wiadomość” oraz historii zbudowanych wokół zagadnienia „trening czyni mistrza”. Od czasu do czasu zatrzymywałam któryś z filmów, byśmy wspólnie zastanawiali się, w jakim planie zostało nakręcone ujęcie – amerykańskim, a może zbliżeniu?

Oprócz tego analizowaliśmy filmy, zastanawialiśmy się jakie są ich mocne strony, a co można by w nich zmienić. Szczególnie w przypadku filmów „trening czyni mistrza”, poruszyliśmy tematy odpowiedzialności filmowca i jak poprzez nasz film inspirować innych do przestrzegania sportowych wartości.

…………………………………………………………………………………………………..

1 kwietnia 2016

GADAJĄCE GŁOWY

Zaczęliśmy od powtórki wiedzy na temat roli i zadań operatora. Rozmawialiśmy o tym, jakie są powody przeprowadzania wywiadów i analizowaliśmy, kto i z kim rozmawia. Główną zagadką naszych zajęć było, kto to Krzysztof Kieślowski? Początkowo nikt nie znał odpowiedzi na to pytanie. Dzieci zaciekawił zwłaszcza fakt, że ich rodzice zapewne znają tę postać. Była to więc także okazja, aby porozmawiać o czasach, kiedy rodzice byli w ich wieku, czyli okresie zupełnie innym niż obecnie. Uczestnicy dowiedzieli się, że w momencie kręcenia filmu Gadające głowy, ich rodzice byli w wieku występujących tam dzieci.

Następnie omówiliśmy różnice pomiędzy filmem dokumentalnym a filmem fabularnym. Gadające głowy – o czym to może być? Dzieci zastanawiały się, co może przedstawiać film o takim tytule. Później oglądaliśmy wybrane fragmenty i rozmawialiśmy o postaciach, które najbardziej nam się podobały i najbardziej nas poruszyły. Zwróciliśmy też uwagę na pytania, które zadawano bohaterom w filmie. Po ustaleniu tego, każde dziecko zapisało w zeszycie pod tematem „Mój pierwszy wywiad” pytania Kieślowskiego. Dodatkowo, każdy musiał wymyślić dwa pytania, dzięki którym łatwiej byłoby mu poznać dobrze inną osobę.

Kiedy przygotowywałam ten warsztat, przyszedł mi do głowy obraz, który przedstawiał same głowy dzieci odpowiadających na pytania. Nie dawał mi on spokoju, ale także nie za bardzo wiedziałam, jak go przekuć w rzeczywistość i zrealizować podczas zajęć. Najprostszym sposobem okazało się wykorzystanie moich ulubionych kartonów, na których dzieci rysowały.

Jak to zrobić, aby zobaczyć te wszystkie głowy jednocześnie? Można albo skorzystać z ogromnej planszy z wieloma otworami, albo nauczyć się wykorzystywania programu montażowego do wstawienia tych wszystkich filmików, jeden obok drugiego. To łatwe do wykonania, bo okazało się, że to opcja, którą ma praktycznie każdy program.

Przygotowaliśmy więc materiały do nagrania scenki i rozmawialiśmy o zadaniu domowym na następne zajęcia, a mianowicie nakręceniu swojego pierwszego samodzielnego wywiadu z jakąś osobą (członkiem rodziny, przyjacielem, sąsiadem etc.), przy użyciu wspomnianych sześciu pytań zapisanych w zeszycie. Ku memu zdziwieniu, niektóre dzieci od razu oznajmiły, że nie mają na to czasu (szczerze myślałam, że będą raczej zachwycone tym pomysłem). Oczywiście były również takie, które natychmiast zaczęły zastanawiać się, z kim będą nagrywać swoje wywiady.

…………………………………………………………………………….

8 kwietnia 2016

GADAJĄCE GŁOWY – CIĄG DALSZY

Tym razem, wykorzystując zabawy integracyjne, chciałam nawiązać do filmu Gadający głowy z zeszłej lekcji i ponownie zanurzyć dzieci w świecie pytań. Siedliśmy w kręgu, wszyscy zamknęliśmy oczy, a jedna z osób dodatkowo trzymała w ręku instrument i zadawała pytanie: „Kim Ty jesteś, człowieku?”. Następnie przekazywała instrument kolejnemu dziecku, które otwierało oczy i pytało: „Co jest ważne w Twoim życiu?”. I tak dalej, aż do ostatniej osoby. Każdy mógł zadać pytanie, które sam wymyślił, stąd padło miedzy innymi: „Dlaczego mrówki są mrówkami?”. Gra polegała na tym, by pozwolić na wybrzmiewanie tych – przeważnie – istotnych pytań, a niekoniecznie na szukanie na nie odpowiedzi.

Następnie zajmowaliśmy się kończeniem zarysowywania naszych kartonów oraz zaczynaliśmy kręcić w grupach 2- lub 3-osobowych naszą własną wersję Gadających głów. Każdy zespół miał rozpocząć od pytań: „Kim Ty jesteś?”, „Czego byś chciał?” i następnie dodać jedno z pytań, które sam wymyślił na ostatniej lekcji. Oczywiście dzieci mogły również zadawać spontaniczne nowe pytania. Niektórzy traktowali to zadanie poważnie, inni mniej. Dzięki Paulinie, która tego dnia nas odwiedziła, było o wiele łatwiej opiekować się każdą grupą, a także udało się wszystko nakręcić.

Jak tylko wróciłam do domu, obejrzałam efekty pracy. Muszę przyznać, że najpierw byłam trochę rozczarowana i wydawało mi się, że w tych ćwiczeniach nie udało się wydobyć z dzieci głębi. Jednak kiedy dwa dni później zaczynałam montować materiał, spodobała mi się różnorodność filmików i ich urok. Myślę, że początkowo za bardzo chciałam się przybliżyć – chociaż trochę – do filmu Kieślowskiego, a tak naprawdę uzyskaliśmy zupełnie inną atmosferę – klas 3A i 3C. Z każdym oglądaniem coraz bardziej doceniałam powstały materiał.

Bardzo cieszy mnie również integracja dziewczyn z 3A i 3C. Na pierwszej lekcji nie chciały nawet siedzieć obok siebie, a ja – mimo wszystko – bardzo nalegałam na każdą zabawę integracyjną, która miałaby mieszać uczestników obu klas. Na początku wywoływało to sprzeciw, a teraz dwie dziewczyny z 3C same z siebie chciały koniecznie pracować z dziewczyną z 3A i na zakończenie wywiadu jej pogratulowały.

………………………………………………………………………

15 kwietnia 2016

PROJEKCJA „GADAJĄCYCH GŁÓW” I PRZYMIOTNIKI „Z GŁOWY”

Na początku niektóre dzieci pomagały tym, które nie były na ostatnich zajęciach lub które miały coś do poprawienia w swoich zadaniach. Zawsze jest dużo chętnych, by wesprzeć w tym zakresie, co mnie bardzo cieszy. Z kolei pozostałe dzieci w grupach miały wymyślić przymiotniki, które pasują do wyrazu „głowa” (np. smutna, pomysłowa) i bardzo poważnie zabrały się za to zadanie. Po wykonaniu tego zadania grupy miały się połączyć i dokonać selekcji przymiotników, np. stworzyć zestawy tych, które są podobne (wesoły, radosny, szczęśliwy) i wybrać z nich jeden. Naszym celem było znalezienie tych słów, które najbardziej nadawałyby się do zobrazowania i sfilmowania. Po raz kolejny dzieci świetnie poradziły sobie z tym zadaniem.

Następnie ustawiliśmy trzy krzesła i trzy kamery ze statywami. „Aktorzy” siedli, a „operatorzy” ustawili kamery dokładnie na takiej wysokości, by ujrzeć ich głowy w kartonowych planszach. Jedno dziecko ogrywało rolę „dyrygenta”, co minutę wyczytywało nowy przymiotnik z naszej listy, a „aktorzy” starali się odtwarzać odpowiednie miny.

Później oglądaliśmy wywiady nakręcone podczas ostatniej lekcji. Rozmawialiśmy o tym, które pytania sprawiały, że rozmówca mówi nam coś więcej o sobie, a które wręcz odwrotnie – kończyły temat. Zauważaliśmy również, że bardzo ważną rolę odgrywa cisza pomiędzy poszczególnymi pytaniami. Pozwala rozmówcy na dodanie czegoś jeszcze do tematu, o którym mówił. Albo, jeżeli nikt nic nie mówił, pozwala na uzyskanie bardzo ciekawego obrazu – rysujących się na twarzy emocji.

Niektórzy przynieśli na zajęcia zadanie domowe, które także obejrzeliśmy. Były to: wywiad Uli z siostrą oraz rozmowa Magdy z przyjaciółką.

Część dzieci nakręciła swoje filmy telefonami. Poprosiłam rodziców by przesłali mi ich materiały poprzez stronę Wetransfer. To znacznie ułatwi moją pracę. Ci, którzy czytają mój blog wiedzą, że każda minuta poświęcona na sprawy techniczne na zajęciach może rozpraszać i wytrącać dzieci z tematu zajęć.

Podczas warsztatów zauważyłam jeszcze jedną ciekawą rzecz: tym razem to dziewczyny rozrabiały więcej od chłopców. Nawet ci, którzy normalnie mają problemy, by ustać w miejscu, tym razem byli bardzo skupieni i wykazywali się wzorową postawą.

……………………………………………………….

22 kwietnia 2016

Podczas tych zajęć kręciliśmy nasze głowy w kartonowych planszach, jednocześnie czytając  przymiotniki, które wymyśliliśmy. Dzieci zyskały wprawę i zaczęły coraz szybciej przygotowywać kamery i statywy do pracy.

16171819212224

Następnie obejrzeliśmy kilka wywiadów, zrealizowanych przez dzieci w domu. Niestety, mimo że zleciłam to zadanie 3 tygodnie temu, w dalszym ciągu nie dostałam jeszcze nawet połowy filmów. Tydzień temu postanowiłam napisać do rodziców, aby poprosić ich by przypilnowali dzieci przy realizacji wywiadów, a następnie wysłali mi je mailowo. I udało się, bardzo było mi miło otrzymać filmowe wiadomości od moich młodych dziennikarzy!

Potem analizowaliśmy prace dzieci i poznawaliśmy ich bohaterów. Wywiady były przeróżne: poważne, wzruszające, zabawne. Jestem bardzo dumna z ich twórców! Rozmowy były najczęściej przeprowadzane z rodzeństwem lub z kolegami (tylko jedna dziewczyna zrobiła wywiad ze swoim tatą). Często problemem był dźwięk, niektórych rejestracji praktycznie w ogóle nie było słychać. Dzieci zapominały też o zasadach operatorskich, niektóre nie dbały o tło, a innym ciągle trzęsła się kamera. Nie było w tym niczego dziwnego, wszyscy byli przejęci swoim zadaniem, a to wcale nie jest łatwe, by jednocześnie kręcić i zadawać pytania. Zachęciłam dzieci, by kontynuowały filmowanie osób w różnym wieku, nie bały się też kręcić przyrody, zwierząt oraz spróbowały samodzielnie dodawać do nich głos.

123

Podczas zajęć w 2. grupie obejrzeliśmy nakręcone przez uczniów Gadające głowy, ponieważ nie zdążyliśmy tego zrobić na ostatnich zajęciach. Wypowiedź jednego z bohaterów wywołała gorącą dyskusję. Czułam, że dzieci mają wielką potrzebę porozmawiać na ten temat oraz że traktują moje zajęcia jako okazję, by zastanowić się lub rozwiązać problemy, które pojawiają się w ich klasach.

26

Jeśli chodzi o dyscyplinę, to za każdym razem uczę się czegoś nowego. Ogólnie jest lepiej. Stałam się bardziej surowa i konsekwentna. Miałam wrażenie, że pewne granice zostały przekroczone i musiałam to zmienić, np. próbując opisać dzieciom, jak czasem czuję się gdy one są niegrzeczne. Z drugiej strony staram się wykorzystywać każdą nadarzającą się okazję, by je chwalić za postępy w grzecznym zachowaniu.

Na tych zajęciach skończyliśmy temat Gadających głów. Poświęciłam na nie 3 warsztaty, choć początkowo myślałam, że zdążymy ze wszystkim na 1 spotkaniu. Nie mogłam się jednak powstrzymać przed realizacją pomysłu z głowami w kartonowych planszach. Teraz przede mną montaż.

…………………………………………………………………………………………………

13 czerwca 2016

Podsumowanie projektu w kilku zdaniach:

Założeniem projektu było filmowe rozwinięcie i interpretacja powiedzenia „Trening Czyni Mistrza”.

Czy projekt udało się zrealizować w całości? Jeśli nie, to czego nie udało się zrobić?

Duża część projektu opierała się na filmach, które dzieci miały kręcić jako zadania domowe (np. filmować wykonywanie ćwiczeń, postępy w sportowych umiejętnościach, czy też prowadzić wywiady ze swoimi trenerami). Szybko się jednak zorientowałam, że nawet tych najprostszych zadań domowych, które polegały na nagraniu kilku-zdaniowej rozmowy z bliskimi, dzieci nie realizowały na bieżąco – niektóre potrzebowały na nie aż kilku tygodni, inne nie przyniosły mi swoich wywiadów aż do dzisiaj.

Wiem już, że w moim projekcie prawdopodobnie lepiej sprawdziłyby się starsze dzieci, chociaż z tego co słyszę, moje koleżanki ze studiów mają podobne do moich problemy również w starszych grupach, mimo, że te dzieci są bardziej samodzielne – potrafią filmować, przerzucać pliki na komputer, czy też przesyłać je mailem (w moim przypadku w tych czynnościach rodzice musiały wyręczać dzieci).

Projekt jednak uważam za udany – zajęcia odniosły sukces, a ja sama nauczyłam się wiele na temat ich przygotowania i prowadzenia. Choć wiele zajęć nie odwoływało się bezpośrednio do tematu mojego projektu – poświęciliśmy je na bardziej ogólne ćwiczenia filmowe – uważam, że były one potrzebne i rozwijające.

Co było najmocniejszą stroną projektu?

Najmocniejszą stroną były oryginalne pomysły dzieci, ich duża wyobraźnia i entuzjazm, który ujawniał się za każdym razem gdy słyszały komendę „akcja”. Dzięki filmom były też piękne chwile integracji oraz łatwiejsze rozwiązywanie pewnych konfliktów, które występowały  w klasie. Poza tym niektóre, początkowo nieśmiałe, dzieci potrafiły się „otworzyć”.

Co było najsłabszą stroną projektu?

Można tu powtórzyć to, co pisałam wyżej – nie wykonywanie przez dzieci ich zadań domowych oraz to, że dwoje dzieci przeszkadzało podczas zajęć, często uniemożliwiając innym pracę.

Jeśli miałabyś ponownie zrealizować swój projekt, to co byś w nim zmieniła?

Jeżeli projekt miałby na celu opracowanie filmu na temat sportowców tak, jak to było zakładane na początku, to spróbowałabym tak się zorganizować, aby kręcić razem z dziećmi, a nie polegać na ich samodzielnej pracy. Jeżeli nie miałabym z góry narzuconego tematu, to nie zawężałabym aż tak jego tematu, a raczej próbowałabym dopasować się do grupy i ich zainteresowań. Pewne pomysły rodzą się po kilku zajęciach, niektóre są kompletnie nieprzewidywalne i chociaż są atrakcyjne, to nie można ich realizować, gdy trzymamy się jednego, konkretnego tematu.  Chciałabym czerpać z potencjału, który ujawnia się podczas zajęć.

Jakie rady możesz dać osobom przystępującym do realizacji filmowych projektów z uczniami?

Nie poddawać się po kilku zajęciach. Mieć co najmniej 2 różne grupy, aby ocenić, czy ewentualne problemy są kwestią niedoskonałego scenariusza zajęć, czy indywidualnego podejścia konkretnych dzieci. Zaufać dzieciom. Spróbować stworzyć przestrzeń dla rodziców (na przykład angażując ich do wspólnej pracy z ich dziećmi nad niektórymi zadaniami) i dla szkoły (uczestniczyć w projektach w szkołach – zasugerować wykorzystanie w projekcie wydarzeń szkolnych, lub wywiadów z osobami w szkole).

Czy Twój projekt wymagał poniesienia dodatkowych kosztów? Jeśli tak, to jak dużych i na co przeznaczonych?

W pewnym sensie tak, ponieważ musiałam założyć start-up, co wiąże się z ponoszeniem pewnych regularnych kosztów. Z drugiej strony pobierałam opłaty od rodziców. Ponieważ bardzo dużo czasu spędza się na oglądaniu materiałów w domu, na montażu, więc moje wynagrodzenie było dość niskie, biorąc pod uwagę ilość godzin, które spędzałam przed komputerem.

Jakie masz plany na przyszłość – czy zamierzasz kontynuować realizację filmowych projektów z uczniami?

Tak. Być może wybiorę inny, prostszy temat – np. kręcenie scenek o ulubionych bohaterach, czy scenek z książek,  wydarzeń historycznych… pomysły cały pojawiają się w mojej głowie. Mam również pewne pomysły związane z filmem i z edukacją.

……………………………………………………………………………

Zajęcia były kontynuowane w kolejnym roku szkolnym. Oto jak przebiegały.

BARBARA KOZŁOWSKA: REŻYSERIA – MŁODY BYTOM (R. SZ. 2015-16)

barbara-kozc582owska

AUTORKA: Barbara Kozłowska,

Gimnazjum nr 1 z Oddziałami Integracyjnymi im. ks. Józefa Szafranka w Bytomiu

KONTAKT: ckbk@gazeta.pl

OPIS: Celem projektu jest kształtowanie poczucia tożsamości regionalnej uczniów poprzez odkrywanie dorobku kulturowego Śląska. Głównym zadaniem jest zainspirowanie młodzieży do działań twórczych. W trakcie warsztatów filmowych uczniowie zdobędą kompetencje niezbędne do realizacji własnych etiud – fabularnych lub dokumentalnych. Będą one inspirowane legendami, podaniami, opowiadaniami mieszkańców Bytomia. Istotnym elementem będzie zwrócenie uwagi na zagadnienie współpracy w filmie – zaangażowanie całej grupy jest niezbędne by osiągnąć założony cel. Uczniowie zatem, poprzez budowanie swojej tożsamości, będą również integrować się ze sobą. Zwieńczeniem projektu będzie jego prezentacja wybranym klasom. W jej trakcie uczestnicy opowiedzą także o procesie powstania filmu i całym przedsięwzięciu.

POZIOM SZKOŁY: gimnazjum

LICZBA OSÓB ZAANGAŻOWANYCH W PROJEKT: około 15 uczniów

CZAS REALIZACJI: w roku szkolnym 2014/2015: od września do lutego, co 2 tygodnie, po 2-3 godziny.

…………………………………………………………………………

30 listopada 2015

Projekt realizuje cała klasa 2a, czyli 20 osób. Spotykamy się od połowy września. Zajęcia rozpoczęliśmy od zapoznania się z najciekawszymi legendami naszego miasta i wybraniem tej, którą będziemy wspólnie realizować. Wybór padł na „Legendę o Świetliku”.

Jako zadanie dodatkowe młodzież miała porobić zdjęcia miejscom, które mijają codziennie, a które mogłoby świetnie posłużyć jako miejsce do realizacji naszej etiudy fabularnej. Po prostu „odkryć te miejsca na nowo” .

Kolejne nasze spotkania dotyczyły planów filmowych, które połączone były z ćwiczeniami praktycznymi. Cztery zespoły miały za zadanie w pięciu ujęciach przedstawić króciutką etiudę na wylosowany temat, były to: radość, nostalgia, przyjaźń i pomoc.

Przez ostatnie spotkania szlifowaliśmy nasz scenariusz. Praca nad nim jest niebywale żmudna, ale mamy świadomość, że dzięki temu, powstanie coś wyjątkowego. Na tym etapie wszyscy mają już poczucie, że praca nad filmem to absolutnie dzieło zbiorowe i że od nas wszystkich zależeć będzie efekt końcowy. Po wspólnym skonstruowaniu tzw. drabinki i napisaniu dwóch pierwszych scen, klasa podzielona została na mniejsze grupy, każda z nich pisała po dwie sceny scenariusza. Praca wre…

Grudniowe spotkanie odbędzie się w plenerze. Wraz z przewodnikiem bytomskim przejdziemy się „Szlakiem bytomskich legend”. Będzie to czas odkrycia „magicznej” strony naszego miasta, jak również poszukiwania ciekawych, interesujących miejsc do naszego filmu.

A oto krótka fotorelacja z naszej pracy:

Poszukiwania inspiracji m.in. w książce Srebrne miasto czyli bytomskie legendy i podania

1

Zanurzeni w legendzie… czyli ćwiczymy myślenie obrazami…

2

Zadanie dodatkowe, czyli dokumentacje propozycji miejsc, w których realizowana będzie etiuda

345

I jeszcze praca nad scenariuszem i tzw. drabinka67

…………………………………………………………………………

12 stycznia 2016

Szczęśliwie ukończyliśmy już nas scenariusz aczkolwiek, czekamy jeszcze na uwagi i wskazówki od naszych mistrzów Jarka Wszędybyła i Maćka Cuske, które poznamy już niebawem.

A w międzyczasie działo się, działo… 24 listopada reprezentacja naszej grupy filmowej miała wspaniałą okazję uczestniczyć w Warsztatach Scenograficznych organizowanych przez Akademię Sztuk Pięknych w Katowicach. Wydarzenie to było niebanalne, ponieważ prowadzili je Katarzyna Sobańska i Marcel Sławiński – wybitni scenografowie m.in. oskarowej Idy Pawła Pawlikowskiego, czy W ciemności Agnieszki Holland. Prowadzący pomogli uczestnikom odkrywać tajniki pracy scenografa na planie filmowym i teatralnym poprzez interaktywny wykład dotyczący podstaw tej niezwykłej dziedziny, jak również za sprawą uczestnictwa w twórczym i kreatywnym ćwiczeniu praktycznym.

Natomiast 11 grudnia braliśmy udział w rajdzie „Szlakiem bytomskich legend”, podczas którego pani przewodnik pomagała nam odkrywać niezwykłe miejsca w naszym mieście oraz kryjące się za nimi ciekawe historie. Spacer posłużył nam również do dyskusji nad plenerami do naszej fabuły.

Scenariusz do „Legendy o Świetliku” zakończyliśmy pisać na zajęciach, które odbyły się 7 stycznia. Podzieliliśmy się również zadaniami: rozdzieliliśmy role główne i drugoplanowe, ustaliliśmy jakim sprzętem dysponujemy, kto zajmuje się zorganizowaniem rekwizytów, a kto załatwia zgody, na kręcenie scen w danym miejscu.

Wielkimi krokami zbliżamy się już do kręcenia naszej legendy.

Warsztaty scenograficzne w ASP:

8

Projekt:

9

W trakcie działań:

10

Wzgórze Św. Małgorzaty – miejsce założenia pierwszego grodu bytomskiego:

11

A oto nasz legendarny Świetlik, przy ul. Dworcowej:

12

…………………………………………………………………………………………………..

15 stycznia 2016

FORMA ZAJĘĆ: Grupa filmowa to uczniowie klasy drugiej integracyjnej z elementami arteterapii i nasze spotkania odbywają się w ramach zajęć arteterapeutycznych. Zajęcia prowadzę razem z polonistką panią Agnieszką Froń-Smandek. Mają one formę warsztatów. Spotykamy się co dwa tygodnie na dwie godziny. Mamy swoją zamkniętą grupę na FB, na której umieszczamy bieżące informacje i dyskutujemy.

OBECNY ETAP PRACY: Po sobotniej konsultacji naszego scenariusza z Jarkiem i Maćkiem oraz domknięciu wszystkich formalności dotyczących miejsc, w których będziemy kręcić nasze sceny, rozpoczniemy pracę na planie filmowym.

CO SIĘ JAK NA RAZIE UDAŁO I Z CZEGO JESTEŚMY ZADOWOLENI? Największą trudnością, ale jednocześnie radością było ukończenie scenariusza. Był to najbardziej żmudny etap naszego projektu. W związku z tym młodzież nie może się już doczekać kręcenia. Niezwykle interesującym wydarzeniem było uczestniczenie w warsztatach scenograficznych, szkoda tylko, że nie mogła być na nim cała klasa. Generalnie nasze spotkania przepełnione są intensywnymi dyskusjami, gwarem, śmiechem, pracą i kreatywnością, co stanowi wartość samą w sobie.

A CO NIE POSZŁO ZGODNIE Z PLANEM? Pierwsze spotkanie organizowane w ramach projektu „Reżyseria – Młody Bytom” miało być poświęcone śląskim filmowcom i ich dorobkowi. Ze względu na zmiany organizacyjne, dotyczące częstotliwości spotkań z młodzieżą (pierwotnie projekt zakładał spotkania raz na tydzień) zrezygnowałam z tej tematyki, na poczet zajęć „Warsztat filmowca”. Zajęcia „Filmy o Śląsku – dorobek” zaproponuję młodzieży na ostatnim wspólnym spotkaniu.

…………………………………………………………………………………………………

20 kwietnia 2016

Myślę, że możemy się pochwalić, iż zakończyliśmy kręcenie wszystkich scen naszej „Legendy o Świetliku”.  Był to intensywny czas i cenne doświadczenie. Najbardziej nieprawdopodobne było to, że kręcenie 1 minuty naszej etiudy wymagało prawie trzech godzin pracy na planie. Sceny weselnie kręciliśmy w restauracji Karczma u Młynarza w Bytomiu, natomiast sceny w plenerze nagraliśmy w lesie, w dzielnicy Stroszek.

W trakcie nagrań kilka osób ujawniło swoje talenty aktorskie, choć niewątpliwie najtrudniejsze zadanie należało do operatorów. Statyści i techniczni również odegrali ogromną i niezwykle istotną rolę, co tylko utwierdziło nas w przekonaniu, że film do absolutnie dzieło zbiorowe!

Przed nami kolejne wyzwanie, a mianowicie montaż.

…………………………………………………..

16 czerwca 2016

Nasz projekt dobiegł końca. Po kilkudziesięciu godzinach spędzonych przed komputerem zakończyliśmy montaż etiudy, a tym samym i projekt. Nasza legenda puszczana będzie podczas uroczystych obchodów Dnia Śląskiego Jo Ci przaja. O miłości do Śląska w dniu 20 czerwca.

Na ostatnim, wspólnym spotkaniu zrobiliśmy podsumowanie całorocznej pracy i młodzież wyraziła swoją opinię dotyczącą zajęć. Zdecydowana większość stwierdziła, że warsztaty filmowe były dla nich ciekawym przedsięwzięciem, dzięki którym dysponują większą wiedzą z dziedziny filmu, a także o samych sobie.

Oto przykładowe wypowiedzi uczniów cytowane z ankiety ewaluacyjnej: Dzięki zajęciom dowiedziałem się, że trzeba przełamywać nieśmiałość i tremę; Do robienia filmu trzeba dużo cierpliwości; Potrafię wcielać się w różne role; Że całkiem nieźle idzie mi pisanie scenariusza;), a tak naprawdę, że muszę ćwiczyć swoją cierpliwość; Że całkiem dobrze radzę sobie ze scenariuszem – warto rozwijać więcej talentów.

Jako najtrudniejsze zagadnienie młodzież wskazała tworzenie scenariusza
i nagrywanie filmu. Rzeczywiście, te dwa punkty projektu wymagały naszego największego zaangażowania i nakładu pracy. Projekt realizowała grupa, która po raz pierwszy uczestniczyła w tego rodzaju zajęciach, więc bez wątpienia był to bardzo twórczy i efektywny czas.

………………………………………………………………………………….

22 czerwca 2016

Przedstawiamy efekt naszej pracy – etiudę o Świetliku: